30 najlepszych ścieżek dźwiękowych do filmów, których potrzebujesz w swoim życiu





Zapomnij, co myślą nadęte muzy. Posiadanie półki pełnej ścieżek dźwiękowych do filmów nie jest wstydem. Nie są to zwykłe albumy kompilacyjne, te wspaniałe – poprzez ich łączenie ze skupionymi, kinowymi dziełami – są fantastycznymi, inteligentnie dobranymi kolekcjami o określonym nastroju i tonie, nawet jeśli nie można znaleźć ani jednego oryginalnego utworu.

A w miarę jak film posuwa się do przodu, ścieżki dźwiękowe stają się coraz bardziej eksperymentalne, kreatywne i odżywcze artystycznie. Ale co jest teraz najważniejsze? Przy tak rozległym, eklektycznym rozprzestrzenieniu się muzyki, podzieliliśmy tę listę na dwie kategorie, zaczynając od opartych na piosenkach ścieżek dźwiękowych licencjonowanej i oryginalnej muzyki, zanim przejdziemy do bardziej tradycyjnych partytur filmowych, których kategorycznie potrzebujesz w swoim kolekcja.

Wysoka wierność (2000)



Ścieżka dźwiękowa: Eksplozja wylewnego indie popu, folku, rocka i psychodelii. Ciężko pracując, aby sprostać wyzwaniu, jakim jest ścieżka dźwiękowa do filmu o hardcorowych muzycznych snobach, kompilacja wiarygodności tej płyty z pewnością napełniłaby dumę bohaterów sklepu muzycznego w „High Fidelity”. Z mniej oczywistymi utworami oczywistych artystów, takich jak Bob Dylan i Elvis Costello, ocierających się o lewe pole z lat 90. ze Smog i Stereolab oraz odrobiną Velvet Underground i 13th Floor Elevators na górze, nie ma żadnego wypełniacza.

Najlepsza piosenka: Brzmiące „I Believe (Kiedy się zakocham, to będzie na zawsze)” Steviego Wondera.

Blues Brothers (1980)



Ścieżka dźwiękowa: Blues Brothers to po części komedia akcji, po części hołd złożony całej historii gatunku muzycznego, na którym się skupia. W filmie nie ma końca występów poważnych gwiazd muzyki – między innymi Raya Charlesa, Jamesa Browna i Caba Callowaya – nie było mowy, by ścieżka dźwiękowa była czymś mniej niż bluesową i soulową potęgą.

Najlepsza piosenka: Aretha Franklin wymachuje sporym ciężarem divy dzięki powstrzymywaniu show „Think”.

Purpurowy deszcz (1984)



Ścieżka dźwiękowa: Wejście księcia do świata filmu może być bezwstydnym (i chwiejnym) pojazdem gwiezdnym, ale jako mechanizm dostarczania nowego zestawu melodii jego gwiazdy jest więcej niż uzasadnione. Bo kiedy Prince gra główną rolę w filmie muzycznym, grając muzyka luźno opartego na Prince'u, wtedy nieuchronnie dostaniesz album Prince'a w dobrej wierze jako ścieżkę dźwiękową. Nie tylko to, ale jeden z jego najlepszych. Film może nie do końca jest klasykiem, ale jego ścieżka dźwiękowa z pewnością jest.

Najlepsza piosenka: „Purple Rain” oczywiście, sugestywny wrzask, jeśli w ogóle taki istniał.

Amerykańskie graffiti (1973)



Ścieżka dźwiękowa: Definicja szczęśliwego wypadku, ścieżka dźwiękowa do ody George'a Lucasa do rock'n'rollowej kultury wczesnych lat 60., jest w równym stopniu wytworem ograniczeń budżetowych, co decyzji reżyserskich. Universal początkowo chciał zaoszczędzić pieniądze, wynajmując orkiestrę do grania brzmiących alternatyw dla klasycznego rocka i popu, jakiego chciał Lucas, ale ostatecznie ustąpił, oferując równą ofertę wszystkim zaangażowanym wydawcom muzycznym. To zadziałało – dla wszystkich artystów poza Elvisem, stąd jego rzucająca się w oczy nieobecność – ale nie pozostawiła pieniędzy na faktyczny wynik. American Graffiti jest więc encyklopedycznym, ale bardzo starannie dobranym wyborem muzyki epoki. Natychmiastowa klasyka.

Najlepsza piosenka: „Dlaczego głupcy się zakochują?” Frankie Lymon & The Teenagers.

Wściekłe psy (1992)

Ścieżka dźwiękowa: Wściekłe psy, będące wczesną deklaracją purystycznych, nietypowych muzycznych intencji Tarantino, ustanowiły wzór dla przyszłych dzieł reżysera, odkrywając zapomniane klasyki i czyniąc kicz chłodnym dzięki skojarzeniom filmowym. Jeśli chodzi o produkcję, połączenie popu z lat 70. i rzeczywistych dialogów filmowych to kawał dynamicznego LP – i ustanowiło wzór dla przyszłych albumów filmowych Quenta.

Najlepsza piosenka: „Little Green Bag” i „Stuck in the Middle with You” mogą przyciągnąć całą uwagę stałych scen, ale tak naprawdę chodzi o „Coconut” Harry'ego Nilsona.

Wał (1971)

Ścieżka dźwiękowa: Technicznie hybryda piosenek i utworów instrumentalnych, ścieżka dźwiękowa Shaft jest jednak kolejnym świetnym przykładem spójnej wizji artystycznej, zapewniającej gwiezdną i odrębną ścieżkę dźwiękową. Isaac Hayes mógł podjąć pracę w Shaft w nadziei na zdobycie głównej roli – nie dostał tej roli – ale to, co stworzył, jest teraz jeszcze bardziej kultowe niż film, który go zrodził. Został wpisany do Krajowego Rejestru Nagrań przez Bibliotekę Kongresu w 2014 roku, jako „znaczący kulturowo, historycznie lub estetycznie, a także jest najlepiej sprzedającym się albumem kiedykolwiek wydanym przez soulową wytwórnię Stax Records.

Najlepsza piosenka: „Motyw z szybu” jest rozpoznawalny nawet dla tych, którzy filmu nigdy nie widzieli, tak bardzo wchłonął go w zbiorową świadomość.

Piosenkarka weselna (1998)

Ścieżka dźwiękowa: Potężna kompilacja, która łączy New Wave z najbardziej tandetnym popem, jaki mają do zaoferowania lata 80-te. Bardziej zabawny, nieszczęśliwy z dwóch oryginalnych utworów Adama Sandlera jest również obecny i poprawny, co sprawia, że ​​jest to naprawdę zabawne, a także świetny przekrój tego okresu.

Najlepsza piosenka: Pomimo całej oferowanej czystości lat 80. „Somebody Kill Me” Adama Sandlera nigdy się nie starzeje. Inaczej „Flock of Seagulls” „Kosmiczna piosenka o miłości”. Albo „China Girl” Bowiego. Lub „Niebieski poniedziałek”. Słuchaj, jest prawie wszystko genialne, ok?

Romeo + Julia (1996)

Ścieżka dźwiękowa: Aktualizując Szekspira jako całkowicie holistyczną produkcję, ścieżka dźwiękowa Romeo + Julia ożywia fabułę tak samo, jak współczesna sceneria filmu i surrealistyczne wizualizacje imprezowe. Miłość Baza Luhrmanna do musicali i znajomość współczesnego popu pomogły mu ułożyć w całość szereg piosenek, które były w równym stopniu zabawne, emocjonalne i wzruszające. Zatem w zasadzie idealnie pasuje do nowoczesnej wersji materiału źródłowego.

Najlepsza piosenka: „#1 Crush” Garbage'a wciąga zakochanych w gwiazdy we współczesny świat, a „Kissing You” Des’ree przynosi ból.

Kwadrofenia (1979)

Ścieżka dźwiękowa: Album w dużej mierze skoncentrowany na kimś – to zawsze zła rzecz – ścieżka dźwiękowa do filmowej wersji rockowej opery zespołu z 1973 roku zawiera 10 z 17 piosenek w lekko zremiksowanej i ponownie nagranej formie. Ale wersja filmowa to nie tylko wyczyszczone bieżnikowanie, ostatnia ćwiartka albumu zawiera również sporo wspaniałych soulów, w tym Jamesa Browna, Bookera T i MG oraz The Ronettes.

Najlepsza piosenka: „The Real Me” The Who sprawia, że ​​za każdym razem uderzamy w powietrze.

Pulp fiction (1994)

Ścieżka dźwiękowa: Tarantino nadal zdobywa rynek w niejasnych, ale super fajnych filmowych ścieżkach dźwiękowych, które z łatwością dorównują Wściekłym Psom. Ten dodaje przyzwoity kawałek surf rocka do tradycyjnej mieszanki rocka, popu i soulu Tarantino, gatunku opisanego przez Tarantino jako rock 'n' rollowa muzyka Ennio Morricone, rock 'n' rollowa muzyka zachodnia spaghetti. Ma rację. A gdzie jeszcze mógłbyś spotkać Chucka Berry'ego i Ala Greena obok Kool & The Gang?

Najlepsza piosenka: „Misirlou” Dicka Dale'a i jego Deltones jest Pulp Fiction, po prostu nie da się tego obejść.