211service.com
Najlepsze zastosowania muzyki pop w grach wideo
Największe hity gier
Jest coś wyjątkowego w słuchaniu piosenki użytej we właściwy sposób. Znasz to uczucie: kiedy utwór, który słyszałeś dziesiątki razy, pasuje do filmu lub programu telewizyjnego tak dobrze, że już nigdy nie usłyszysz go w ten sam sposób. Kino ma zbyt wiele przykładów, by je policzyć — Quentin Tarantino, Martin Scorsese i Wes Andersen są mistrzami w wykorzystywaniu piosenek popowych — ale gry wideo też nie są marne w dziedzinie produkcji synchroniczności.
Fani muzyki z gier będą wiedzieć wszystko Podróż wkradająca się do Mega Mana , czyli jak strój taneczny Fluke odniósł sukces w mainstreamowym utworze napisany dla gry na PS1 . Jednak dzisiaj nie interesują nas ukradkowe samplowanie czy zamawiane ody do konkretnych gier (przepraszam, Jonathan Coulton i Jose Gonzales); przyglądamy się utworom pop/rock, które zaczęły się w głównym nurcie, a skończyły nierozerwalnie związane z twoimi ulubionymi grami. Podkręć to i chodźmy.
Poprzednia Strona 1 z 14 Następny Poprzednia Strona 1 z 14 Następny
Saints Row The Third – „Władza”, Kanye West
„Power” Kanye Westa był darem niebios dla twórców zwiastunów filmowych. Główny tekst utworu zgrabnie oddawał temat każdego filmu o niebezpieczeństwach jednego człowieka posiadającego całą tę moc (czyli większość z nich). Ale kiedy gry wideo dostają swoje fantazje wzmacniające, nawet najbardziej piro-tabuliczne filmy akcji w porównaniu wyglądają jak łagodne sny na jawie.
Więc jeśli istniała lepsza interaktywna wycieczka do hymnu Yeezy niż Saints Row The Third z 2011 roku, musieliśmy to przegapić. Może został pobity na śmierć przez dziwki z SR3, zastrzelony przez wojownicze futrzaki lub pobity charakterystyczną bronią gry, która jest oczywiście ogromną, uzbrojoną pomocą małżeńską. Być może zdobił zwiastun i zwiastował twoje przybycie do Steelport, ale atrakcyjność toru w grze była jednak bezdyskusyjna.
Crazy Taxi – „All I Want”, potomstwo
W tamtych czasach, kiedy muzyka w grach wielkich nazwisk była wciąż czymś nowym – a The Offspring wciąż byli zespołem punkowym z odrobiną alt-rockowego credo z połowy lat 90. – kultowa gra Segi zyskała popularność. plusk ze swoją skate-punkową ścieżką dźwiękową, zatytułowaną przez główny singiel z najnowszego albumu zespołu Orange County. Reszta OST była mieszanką utworów Offspring i innych skate-punków Bad Religion, dla których, jak głosi legenda, pierwotnie napisano „All I Want”. I na tym trzeba się rozwijać.
„Nie proszę o wiele / po prostu nie chcę być kontrolowany / to wszystko, czego chcę”, krzyczy Offspring prowadzi Dextera Hollanda, gdy kontrolujesz faceta, którego dobre samopoczucie zależy od jazdy z Pizza Hut do Levi's Store zanim zamożni klienci stracą cierpliwość do twoich niesfornych wybryków. Dysonans tonalny? Może, ale wszyscy wiedzą, że nic nie jest tak punkowe, jak zarobienie pieniędzy na Człowieku.
Moonwalker Michaela Jacksona – „Smooth Criminal”, Michael Jackson
Gry wideo nie oferowały wiele pod względem muzycznej wierności przed czasami płyt audio, ale muzyka pop nie czekała na wygrawerowane zaproszenie na imprezę. W 1990 r. maleńki falset „woo!” to było wszystko, co zaoferowano nieskażonym muzykom Michaela Jacksona – przygotowując grunt pod kolejne reinterpretacje MJ-a z chip-tuningiem, które, szczerze mówiąc, wykonały godną podziwu robotę polegającą na przekuciu drobiazgowej magii produkcji Bada w bleep-'n'-crunchową formę.
Możesz wybrać, który z numerów muzycznych filmu najlepiej wykorzystał przejście na muzak w grze. Skorzystamy z numeru otwierającego scenografię z wersji konsolowych, który jest odtwarzany, gdy Michael Jackson przeszukuje opuszczony klub nocny w poszukiwaniu osieroconych dzieci. A ponieważ jest rok 1990, masz dobrą dekadę, zanim ktokolwiek pomyśli o niebanalnej puncie do tych okoliczności.
Poprzednia Strona 4 z 14 Następny Poprzednia Strona 4 z 14 Następny
BioShock - „Beyond the Sea”, Bobby Darin
Przełomowy pean irracjonalny do głębinowego obiektywizmu miał wiele zalet w dziale stylu, od wspaniałych podwodnych widoków po pięknie zaprojektowaną dystopię Art Deco pełną starych dziwaków, z którymi możesz dyskutować z Ayn Rand za pomocą pszczół. Szczególnie odważna była ścieżka dźwiękowa gry, która sprzeciwiała się wysokooktanowym konwencjom FPS z wyborem klasycznych utworów z sali muzycznej, odpowiednich do scenerii.
Walka z soczystymi Splicerami, podczas gdy Bobby Darin nuci o miłości poza morzem (ponieważ BioShock rozgrywa się pod wodą, rozumiesz?) była mile widzianym odstępstwem od normy i przeszła długą drogę do ugruntowania wysokiej pozycji BioShock w kanonie. A jeśli szukasz niezwykle melancholijnego strzelca, wypróbuj grę, której jaśniejsze momenty dotyczą serenady ludzi, którzy nie żyją od dziesięcioleci.
SSX Tricky – „Tricky”, Run-DMC
Przebój Run-DMC z 1986 roku cieszył się okresowymi wznowieniami dzięki remiksom takim jak Jason Nevins, nie wspominając o wiecznej prawdzie, że jest trudne do kołysania rymów, nie mówiąc już o tym, który jest na czas. Ale próbka w snowboardowym klasyku Electronic Arts wywindowała piosenkę na zupełnie nowy poziom kultowego uznania.
ty mógłby powiedzmy, że „It's Tricky” znalazło się w spinoffie SSX, ale być może dokładniejsze jest stwierdzenie, że cała gra została zbudowana wokół utworu. Nie było większej nagrody w Tricky niż zbudowanie swojego combo-metru na tyle wysokiego, aby usłyszeć od Rev Run i Darryla Macka, ucztę, która nigdy się nie zestarzeje, bez względu na to, ile razy ją słyszałeś. Piosenka powróciła nawet w ostatnim restarcie SSX, tym razem pod postacią przyjaznego dubstepowego remiksu z 2011 roku.
Spec Ops: The Line – „Nie ma dokąd uciekać”, Martha Reeves i Vandellas
Spec Ops: The Line zaczyna się całkiem zwyczajnie: bla bla blaszany oddział wojskowy, bla bla blaszany były dowódca, bla bla bla apokaliptyczna strefa wojny. A potem docierasz do głównej części scenicznej, dawno opuszczonego Dubaju, gdzie gdziekolwiek jesteś, rozbrzmiewa vintage rock'n'rollowa muzyka i wszystko zaczyna robić się trochę niesamowite.
Nie wchodząc zbyt daleko w konwencję narracji The Line, wystarczy powiedzieć, że gra jest tutaj, aby zepsuć ci głowę; i że wybór muzyki pop z czasów Wietnamu nie jest przypadkowy. Ale nie myśl zbyt intensywnie nad politycznymi konsekwencjami R&B z lat 60. we współczesnej strzelance, aby nie przegapić bardziej bezpośredniego znaczenia tej piosenki. „To nie miłość, że uciekam / tylko złamane serce, o którym wiem, że nadejdzie”, ostrzega Martha, prawdopodobnie dlatego, że „mnóstwo facetów próbuje cię zastrzelić i dosłownie nie ma dokąd uciec” nie pasowało do niej rym-schemat piosenki.
Poprzednia Strona 7 z 14 Następny Poprzednia Strona 7 z 14 Następny
Burnout: Paradise – „Paradise City”, Guns 'n' Roses
Byłoby oszustwem, by zbyt mocno opierać się na ścieżkach dźwiękowych wyścigów tutaj, ponieważ gatunek ten od dawna pozwalał na efektywne wykorzystanie znalezionej muzyki: zobacz Ash i Garbage w oryginalnym Gran Turismo, aż po widoczne użycie Muse w najnowszym wycieczce Criterion Need for Speed . Byłoby jednak błędem nie wspomnieć o poprzedniej ekstrawagancji tej firmy w otwartym świecie, dla której przełomowy hard-rockowy hymn G'n'R posłużył jako doskonały utwór tytułowy.
Guns 'n' Roses, oczywiście, są starymi wyjadaczami w bitwie wkradających się do gier wideo, jak wiecie z naszego własnego reportażu o Guns 'n' Roses/Tajemnica Mega Man X5 . Tutaj wkład Axl 'n' frenemies idealnie pasuje, nawet pomimo braku zielonej trawy w Burnout: Paradise i zupełnego niedostatku ładnych dziewczyn. Wywołało to również ponowne zainteresowanie Guns 'n' Roses, które mogłoby trwać przez cały 2008 rok, gdyby zespół nie odszedł i schrzaniłem to później w tym samym roku .
Prince of Persia: The Warrior Within — „I Stand Alone”, Godsmack
Godsmack pierwotnie napisał „I Stand Alone” do przygodowego filmu akcji „Król Skorpion” z 2002 roku, dając fanom wcześniejszych filmów o mumii jasny sygnał, że być może ten nu-metalowy spinoff byłby trochę głupi i chrząkający, pokryty eyelinerem i prawdopodobnie wart trzymanie się z dala od. Ile piasku i grymasu potrzebujesz w jednym miejscu?
Puentą jest oczywiście to, że kiedy Ubisoft ponownie wymyślił zawadiackiego Prince of Persia jako skrzywionego dostarczyciela niepokoju i rozczłonkowania, „I Stand Alone” po raz kolejny zwiastował wyśmiewaną przez krytyków zmianę. Użyta w sekwencjach pościgu nie była nawet dobrą radą – chociaż pozbawiona ponurego wokalu, utwór właściwie pasował całkiem nieźle. Następny singiel zespołu, „Straight Out of Line”, pojawił się na napisach końcowych gry. Diss-track był skierowany do fanów, którzy nie znosili nowego kierunku Godsmack, a ten sam sentyment można było skierować do fanów Prince of Persia.
Far Cry 3 – „Make it Bun Dem”, wyczyn Skrillexa. Damian Marley
Od początkowych akordów „Paper Planes” MIA, Far Cry 3 jasno określa swoje cele: chce być absurdalnie przyjemną fantazją wzmacniającą dla młodych ludzi, których historia (taka jak jest) zadaje pytanie: „czy kiedykolwiek możesz mieć?” zbyt wiele zabawne dźganie ludzi w szyję i wysadzanie ich domów?
Ale to nie tylko dźgnięcie w gardło i detonacja w domu; główna kampania gry zawiera wszelkiego rodzaju dywersje, od halucynogennego seksu inicjacyjnego po brawurową sekwencję, w której bohaterski koleś Jason Brody niechętnie zabiera miotacz ognia na sporą plantację konopi wroga. Oczywiście przez „niechętnie” można powiedzieć, że incydent wpędza młodego Brody'ego w szał prowokacji. Zachęcają go stylizacje wub-wub Skrillexa, najbardziej drażniącego w naszym wieku zestawu osób powyżej 30 lat; tutaj wspomagany przez potomka marihuany Damiana Marleya, upewniając się, że wiesz, że TO JEST PIOSENKA O MARIHUANIE, TUTAJ NA TYM POZIOMIE, KTÓRA JEST RÓWNIEŻ O MARIHUANIE.
Poprzednia Strona 10 z 14 Następny Poprzednia Strona 10 z 14 Następny
Rock 'n' Roll Racing – „Paranoid”, Black Sabbath
Jeszcze raz pamiętaj, że gry miały licencję na muzykę, zanim istniała technologia obejmująca rzeczywiste nagrania tej muzyki. Jedną z bardziej godnych uwagi kompilacji chiptune była wydana przez Blizzarda gra wyścigowa science fiction z 1993 roku, Rock 'n' Roll Racing, zawierająca wkład Black Sabbath, Deep Purple i Steppenwolf lub przynajmniej 16-bitowe przybliżenia bardziej znanych dzieł tych artystów.
Skomponowana przez pioniera muzyki z wczesnych gier, Tima Follina, sześciościeżkowa ścieżka dźwiękowa gry (pięć na SNES) nie jest dokładnie tym, co nazwalibyście wagnerowskim eposem; mimo to, kiedy rozsądne faksymile (pozornie improwizowanego) riffu Tommy'ego Iommi zwiastują początek kolejnego ataku izometrycznego wyścigu po wyburzeniu, trudno nie żałować, że nie zwróciłeś większej uwagi na zawodzenie Ozziego, abyś mógł śpiewać.
Grand Theft Auto: Vice City – „Motyw Crocketta”, Jan Hammer
To właśnie Vice City ogłosiło Grand Theft Auto jako światowe supermocarstwo w dziedzinie ścieżek dźwiękowych z muzyką znalezioną, z tak wieloma wyjątkowymi melodiami, że gracze byli rozpieszczani wyborem tego, czego słuchać, jednocześnie oburzając moralną większość. Swobodny charakter gry oznaczał, że nigdy nie wiedziałeś, jaki może być twój następny hymn, więc trudno wybrać tylko jeden utwór.
Tyle że możemy łatwo wybrać jeden, ponieważ Rockstar jest tak zarozumiały, że ścieżka dźwiękowa posunęła się tak daleko, że zawierała „Crockett's Theme”, wyróżniający się singiel z muzyki do Miami Vice Jana Hammera z 1986 roku. Crockett, dla was dzieci, był bohaterem Miami Vice, programu telewizyjnego dawno temu, z którego Vice City pożyczyło więcej niż kilka wskazówek, więc włączenie utworu do Vice City jest po części „hołdem”, a po części całkowitą kradzieżą. Duża nawet kradzież.
Call of Duty: Black Ops – „Sympathy for the Devil”, The Rolling Stones
Krytycy pierwszoosobowego molocha Activision z pierwszej osoby szybko spisują przebojową serię jako tyle szowinistycznej propagandy, ignorując – lub nie poświęcając czasu na zauważenie – zwodniczo zniuansowanego podejścia do podżegania do wojny. Kiedy na ostatnie chwile umierających bohaterów nakładają się dostojne cytaty potępiające patriotyzm i militarny zapał, trudno zignorować podejrzenie, że ktoś pomyślał o tym, jakie przesłanie niosą gry.
Inny przykład: Call of Duty: Black Ops, saga twardzieli robiących złe rzeczy w imię czarnoksiężników, których de facto piosenką przewodnią jest „Sympathy for the Devil”. Wiesz, ten, w którym Lucyfer opowiada o swojej roli w kształtowaniu polityki XX wieku? Jeśli nie zrozumiałeś żartu, gdy strzelałeś do wrogów w jednej z sekwencji strzelanek kolejowych kampanii, piosenka powróci do napisów końcowych – aby upewnić się, że odgadłeś jego imię.
Poprzednia Strona 13 z 14 Następny Poprzednia Strona 13 z 14 Następny
Zagraj jeszcze raz!
Jaki jest twój ulubiony moment z muzyką pop w grze? Którzy artyści dobrze sobie poradzili z włączeniem ich do gier – i kto musi się pojawić?
Daj spokój, kogo żartujemy — jesteś tutaj, aby ogłosić naszą wiadomość o Xbox One i jesteśmy zaskoczeni, że jeszcze tam nie jesteś. W i tak już zaciekłej bitwie Xbox One vs PS4, która z nich wygląda jak dotąd najlepiej? Ekscytujące czasy!