Powieść graficzna Doors sprawi, że „zakręci ci się głowa w najlepszy możliwy sposób”, jeśli Leah Moore powie coś

(Źródło zdjęcia: Michael Avon Oeming/Taki Soma (Z2 Comics))

The Doors przebijają się do strony komiksów z nowym OGN Hotel Morrison .

Pisarka Leah Moore i wielu artystów, w tym Michael Avon Oeming, Colleen Doran i wielu innych, biorą w nim udział, z prawie tuzinem indywidualnych historii - takich jak piosenki z albumu o tej samej nazwie z 1971 roku, od którego wywodzi się tytuł OGN.

Ale ta powieść graficzna nie jest biografią cios za ciosem - zamiast tego jest rozmyślaniem nad wpływem, inspiracją i myśleniem The Doors, które przejawiają się w ich muzyce, koncertach i życiu czterech mężczyzn. Moore i inni zaangażowani w Morrison Hotel otrzymują pomoc wraz z Robbym Kriegerem i Johnem Densmore, dwoma żyjącymi członkami Doors.

W środę, kiedy Morrison Hotel będzie sprzedawany, Newsarama porozmawiał z Moore o komiksie, zespole, który za nim stoi, i wkroczył, aby udokumentować zespół, który był już legendą, zanim ona (lub ja) się urodziłam.

Newsarama: Leah, jaki jest twój osobisty związek z The Doors – zanim pojawił się pomysł na ten komiks?

(Źródło zdjęcia: Chris Hunt (Z2 Comics))

Leah Moore: Cóż, trudno jest dokładnie określić datę, ale to było wtedy, gdy pierwszy raz zobaczyłem Zaginieni chłopcy , kiedy miałem około 13, a może 14 lat? Echo i okładka Bunnymena „When You're Strange” po prostu emanowały fajną atmosferą, a potem wielki plakat Jima w legowisku wampirów przypieczętował umowę, naprawdę – nie możesz się spierać z tą twarzą, prawda?

Koleżanka ze szkoły, Kerry, miała na ich punkcie taką samą obsesję jak ja i podczas gdy wszyscy myśleli o MC Hammerze, słuchaliśmy The Doors. Kiedy wybraliśmy się na wycieczkę szkolną do Paryża, zapytaliśmy naszych nauczycieli, czy moglibyśmy odwiedzić grób Jima na cmentarzu Pere Lachaise, i tak cała klasa zebrała się tam w strugach deszczu! Jest tam pochowany Oscar Wilde i Chopin, ale nas interesował tylko Jim Morrison.

Nrama: Tak jak ja, urodziłeś się pod koniec lat 70., a The Doors skończyły się, zanim jeszcze zaczęliśmy.

Jak to jest pisać o zespole, który już wyrósł poza grupę muzyków grających muzykę, ale stał się fenomenem, którego historia z biegiem czasu stała się niemal mitologiczna dzięki opowieściom, plotkom, spekulacjom i hej, filmowi Olivera Stone'a.

(Źródło zdjęcia: Michael Avon Oeming/Taki Soma/Justin Birch (Z2 Comics))

Więcej: Najważniejszą rzeczą dla mnie było poświęcenie jak największej ilości czasu, który został zrobiony w książce. Nie chciałem, żeby to było jak moje gorące podejście do albumu, chciałem, żeby historie były jak piosenki i żebyście poczuli się, jakbyście mieli podróż do 1969 roku.

Presja, aby to zrobić jako 43-letnia Brytyjka, której na pewno nie było w tym czasie, była dość ogromna, ale po prostu zagłębiłam się w badania i podeszłam do nich w taki sam sposób, jak do pisania opowiadań o zbrodniach wiktoriańskich , czy greckie tragedie czy cokolwiek. Istnieje wiele wspaniałych materiałów z serii Doors i spędzanie czasu na przekopywaniu się przez nie było absolutną przyjemnością.

Nrama: Z2 powiedział, że pozostali członkowie zespołu Robby Krieger i Johns Densmore wnieśli wkład w ten projekt. Jak to jest mieć to, ale jednocześnie równoważyć to, nie stając się (tylko) przedłużeniem ich i ich wersji wydarzeń?

Więcej: Mieliśmy dużo informacji od chłopaków na temat kierunku, w którym chcieli, aby to poszło, a najważniejszą rzeczą było zrównoważenie materiału biograficznego i historycznego z kilkoma bardziej fantastycznymi elementami. Nie chcieli, żeby była to po prostu książka autobiograficzna (chociaż mógłbym ją z radością napisać!), ale też nie mogły to być tylko historie inspirowane tekstami.

(Źródło zdjęcia: Michael Avon Oeming/Taki Soma/Justin Birch (Z2 Comics))

W końcu zdecydowaliśmy się na mieszankę stylu antologii, z motywami, które przewijają się przez wszystkie, ale każda historia jest inna.

Nrama: W tym celu wybierasz jedną epokę i zagłębiasz się w jeden okres czasu – okres otaczający album Morrison Hotel. Jak to jest ograniczać się do tego, ale móc w rezultacie zagłębić się w ten jeden okres, zamiast próbować włożyć WSZYSTKO?

Więcej: Szczerze mówiąc, to było szalone.

Pamiętam, że przesłali listę możliwych wydarzeń historycznych, które były zbieżne z sesjami studyjnymi podczas nagrywania albumu.

Spodziewałem się, że będę musiał naprawdę szukać rzeczy, ale był rok 1969, rok, w którym lata 60. spłonęły we własnym upale i wszystko rozpadło się na kawałki w najbardziej spektakularny sposób. Był Wietnam i marsze przeciwko niemu, było lądowanie na Księżycu, John i Yoko prosili o pokój, Ronald Reagan ogłosił stan wojenny w UC Berkeley… czasy były dzikie!

(Źródło zdjęcia: Michael Avon Oeming/Taki Soma/Justin Birch (Z2 Comics))

Każdy pomysł na historię, jaki miałem, siadałem, by znaleźć kilka soczystych faktów, które mogłyby go oprzeć, a trzy dni później nadal siedziałem tam, bełkocząc o Nixonie. Musiałem wybrać fragmenty, które moim zdaniem współgrały z piosenkami, i spróbować wyciągnąć coś z chwili z eteru. Mam nadzieję, że mi się udało.

Nrama: Trafiłeś na moje następne pytanie. Jak to było używać tego jako soczewki, aby zagłębić się w czasy, w których żyli Doors?

Więcej: Tak, mam na myśli to, że The Doors zawsze mówili, że nie są zespołem politycznym, ale jako ikony kontrkultury, cały ich wizerunek i przesłanie inspirowały dzieci do próbowania i robienia tego, co zrobiły.

Wycofanie się i bycie apolitycznym było tak samo aktem politycznym, jak marsz. Obaj odrzucili sztywne ograniczenia przedmieść z pikietami z lat 50. Chociaż byli tylko czterema facetami, którzy naprawdę kochali tworzyć muzykę, kiedy już się pojawiła, ta muzyka oznaczała dla ich słuchaczy cały świat nowych, dziwnych, ekscytujących rzeczy. Drzwi otworzyły ludziom umysły.

Taka była ich misja, zaczerpnięta od wizjonerskiego poety Williama Blake'a: „Gdyby drzwi percepcji zostały oczyszczone, wtedy wszystko wydałoby się człowiekowi takie, jakie jest, Nieskończone. Albowiem człowiek się zamknął, aż widzi wszystko przez wąskie szczeliny swojej jaskini.

(Źródło zdjęcia: Michael Avon Oeming/Taki Soma/Justin Birch (Z2 Comics))

Aldousa Huxleya Drzwi percepcji badał doświadczenia psychodeliczne pod kątem zupełnie nowych poziomów świadomości. Nie ma mowy, abyś mógł się w to wszystko wciągnąć, czytając Huxleya i Blake'a, rzucając LSD i słuchając The Doors i uważając się za część zwykłego białego chleba i ziemniaków w Ameryce. A jeśli nie jesteś częścią tego, częścią społeczeństwa, to kim jesteś?

Nrama: Sam masz prawdziwy zespół gwiazd składający się z artystów na tym - Marguerite Sauvage, Colleen Doran, Michael Avon Oeming, Jill Thompson, Vasilis Lolos i wielu innych do ogłoszenia. W jaki sposób ty i Z2 pracujecie nad tym, aby wydobyć to, co najlepsze z każdego artysty, wybierając części do narysowania - i jakie przykłady można opowiedzieć lub pokazać, jak to jest rysowane?

Więcej: O rany, cała rzecz była niesamowita – powiedziałem [starszemu redaktorowi Z2 Comics] Rantzowi Hoseleyowi, kiedy rzucał we mnie nazwiskami do książki, że czułem się jak zaproszenie 20 osób na pierwszą randkę naraz. Byłem przerażony, jeśli mam być szczery, ale kiedy już się w to wciągnąłem, to był dar mieć tak niesamowite talenty w każdej z historii.

Vasilis Lolos jest najfajniejszym facetem. Wrzuciłem do jego historii około 20 naprawdę trudnych sławnych twarzy i kilka naprawdę podchwytliwych rzeczy związanych z lokalizacją, a on wziął to jak mistrz i absolutnie przypieczętował swoją historię. Możesz poczuć, jak muzyka trzeszczy ze strony!

Jill Thompson Wiedziałam, że muszę napisać senną i unoszącą się historię, naprawdę lekką, letnią historię, w której można było poczuć ciepłe powietrze i zapach zielska na wietrze, a akwarele Jill zrobiły to bez wysiłku.

(Źródło zdjęcia: Michael Avon Oeming/Taki Soma/Justin Birch (Z2 Comics))

Colleen Doran miała najbardziej złożone odniesienie do pracy ze wszystkich, o których myślę, w tym plany teatralne, scenografie, stare plakaty, programy, zdjęcia, linki do szalonych stron ze stosami zdjęć, biedną kobietą, nawet rycinami z XV wieku! Chodzi o to, że ponieważ jest Colleen Doran, nie tylko ją dostarczyła, ale sprawiła, że ​​było dziesięć razy lepsze, niż sobie wyobrażałem.

Książka od początku do końca była absolutnym marzeniem.

Nrama: Mówiąc o początku… dlaczego ten projekt – biograficzna opowieść o Drzwiach – wyskoczył do Ciebie jako coś, co chciałeś zrobić w pierwszej kolejności?

Więcej: Cóż, byłam już fanką, oczywiście, ale jestem też absolutnym nerdem badawczym, więc absolutnie uwielbiam tkwić w stosie materiałów i znajdować starożytny blog GeoCities z 2005 roku, który zawiera sześć zdjęć Jima, które potwierdzają ten pomysł Miałem jakiś koncert, spotkanie czy cokolwiek. Uwielbiam to uczucie znajdowania jakiejś malutkiej rzeczy i umieszczania jej na swoim miejscu.

Zostało mi tak wiele, że z łatwością jest jeszcze jeden materiał wart całej książki, którego nie mógłbym wcisnąć. Nie ułatwiam sobie życia, ale naprawdę lubię tę pracę, o co chodzi, prawda? Punktem kulminacyjnym było siedzenie przy porannej kawie, aby znaleźć e-mail łączący mnie z archiwum zdjęć The Doors. Zdjęcia wszystkich z tamtych czasów, wyglądających jak cudowne anioły o świeżych twarzach, grające w sercach w klubie London Fog w LA. Kilka razy musiałem się uszczypnąć.

Nrama: Jaki jest twój wielki cel, którym chcesz uderzyć ludzi, zanim przewrócą ostatnią stronę?

Więcej: Chcę, żeby czuli się, jakby zostali wciągnięci przez wielką szaloną imprezę, pełną ładnych dziewczyn i głośnej muzyki, gdzie znali piosenki, ale dotarli na parkiet tylko na sekundę, zanim zostali wciągnięci w zaciemniony pokój lub na zewnątrz, aby spojrzeć na gwiazdy.

Chcę, żeby ich głowa kręciła się w najlepszy możliwy sposób i żeby chcieli odwrócić się do przodu i przeczytać to wszystko jeszcze raz. To właśnie robi album, prawda? Tak naprawdę staram się tylko nadążyć!

Morrison Hotel wchodzi do sprzedaży 24 marca, zarówno w wersji drukowanej, jak i cyfrowej. Aby uzyskać najlepsze wrażenia z komiksów cyfrowych, przeczytaj naszą listę najlepsze czytniki komiksów cyfrowych na urządzenia z systemem Android i iOS .