211service.com
Dlaczego Ethan Winters jest takim mądrym dupkiem w Resident Evil Village
(Źródło zdjęcia: Capcom)
To spojrzenie wstecz na Ethana Wintersa ze scenarzystą Resident Evil Village, Antonym Johnstonem, zawiera spoilery fabuły i scenariuszy. Zostałeś ostrzeżony.
Ethan Winters nieźle radzi sobie ze słowami. Mów, co chcesz o bohaterze Resident Evil Village , ale ma ten przewrotny talent do znajdowania doskonałych odpowiedzi na naprawdę niepewne spotkania. Mój ulubiony? To proste „Jedz gówno!” – przerywnik szczególnie wyczerpującego spotkania z uzbrojonym w młot Lycanem, wypowiadany na głos do pustego pokoju, gdy Urias rozpada się na proch na jego oczach.
Ok, więc Ethan nie jest dokładnie Sylvią Plath ze świata Resident Evil. Ale wydobył te dwa słowa prosto z moich ust – szczekałem je do telewizora zaledwie kilka sekund wcześniej, kiedy przepalałem amunicję. Prawdę mówiąc, nie chciałbym, żeby Ethan był poetą; W karnawale rzezi, jaką jest Resident Evil Village, nie ma miejsca na rozważne przemyślenia. Winters jest oszczędny w swojej konfesyjnej narracji i konsekwentny w swoim przytłumionym entuzjazmie przetrwania. Nie ma znaczenia, co robi, jak słabo to robi, ani jaki nowy i pomysłowy sposób Capcom znajduje, by torturować swoje kończyny, nigdy nie pozwala, by ominęła go okazja na szybki żart.
Scenarzysta Resident Evil Village, Antony Johnston, powiedział mi, że impuls Ethana do śmiechu w obliczu nieznanego terroru wywodzi się z bardzo ludzkiego miejsca. — Wiesz, kto śmieje się najmocniej z najmroczniejszych, najgorszych żartów o złym guście? Pracownicy EMT. Policjanci. Lekarze. Żołnierski. Ludzi, którzy każdego dnia widzą najgorszą stronę świata. To naturalny mechanizm radzenia sobie, podobnie jak wkurzanie się, że świat nie pozwala ci na spokojne życie.
W obliczu niebezpieczeństwa
(Źródło zdjęcia: Capcom)
Na początku Resident Evil Village, gdy Ethan bada ruiny swojego spokojnego życia na wzgórzach, dochodząc do siebie po odgryzieniu dwóch palców przez szalejącego wilkołaka, wypowiada wymowny remake: „Dlaczego do cholery to się znowu dzieje? Gówno!'
Przeżywszy już okropności zalewiska w Resident Evil 7 (cóż, tak jakby…), Ethan zaczyna Resident Evil Village, myśląc, że najgorsze już za nim. Rodzina Bakerów nie żyje, Eveline została pokonana, a pamięć o Mii, jego żonie, która przejechała go piłą łańcuchową, już dawno została zapomniana. On też ma teraz dziecko, Rose, i ten bałagan z Chrisem Redfieldem i BSAA się skończył. Dopóki nie jest. - Chris...!? Co do diabła – jęczy Ethan jako były S.T.A.R.S. agent wyładowuje kule w żonę i porywa dziecko, wprawiając w ruch wydarzenia w Village.
Capcom próbuje chodzić po linie w Village, próbując zarówno nadać Ethanowi więcej osobowości po nieco przytłumionym występie w Biohazard, jak i dać nam, jako graczom, głos w tym doświadczeniu – jak my, cywile, zareagowalibyśmy na uderzenie w świat, który był w dużej mierze widziany z perspektywy dobrze wyszkolonych, zaprawionych w bojach specjalistów, biegłych w radzeniu sobie z bioterroryzmem i zagrożeniami dla bezpieczeństwa narodowego. Wiesz co, prawdopodobnie też byłbym dość zblazowany w tej całej sytuacji – co innego można zrobić, niż przyjąć koszmar i po drodze zrobić kilka żartów.
Powiedziałem coś podobnego do Johnstona, który był scenarzystą oryginalnego Dead Space i autorem The Coldest City, powieści graficznej, która została później zaadaptowana do pojazdu Charlize Theron Atomic Blonde z 2017 roku. Żartowałem, że ze wszystkich bohaterów, którzy grali w Resident Evil w ciągu ostatnich 25 lat, Ethan często czuje, że jest pierwszym, który naprawdę nie znosi tego doświadczenia. Jego odpowiedź: „Cóż, nieprawdaż?”
„To jest dokładnie to, co chciałem przekazać. Jest trochę takiego nastawienia w Resident Evil 7, ale zachęcono mnie, by pójść dalej w Village i naprawdę uziemić Ethana jako faceta, który chce po prostu spokojnego, zwyczajnego życia – jest aktywnie wkurzony, że nie może go mieć. On nie jest Chrisem Redfieldem. Nie chce być bohaterem ani przedzierać się przez wioskę lykanów, ani nawet przebywać w pobliżu tego miejsca, gdyby miał wybór. Ale on tego nie robi.
Żart, aby przetrwać
(Źródło zdjęcia: Capcom)
Oczywiście niektórzy gracze zakwestionowali zdolność Ethana do zrozumienia niepewnych sytuacji, w których stale się znajduje, i jego pozorną niezdolność do uczenia się od któregokolwiek z nich. Tylko tyle razy możesz mieć odcięte kończyny, zanim zaczniesz podejmować dodatkowe środki ostrożności, prawda? Cóż, może nie. Johnston mówi mi, że Ethana kieruje przede wszystkim „ten wkurzony licznik”, o którym wspomniał wcześniej, co może mieć oślepiający efekt.
Scenarzysta dodaje, że „w Resident Evil 7 Ethan był zdezorientowany i przestraszony; w Village jest zdezorientowany, przestraszony i zły, ponieważ wie, że to nie powinno być jego problemem. Ethan nie chce rozumieć świata, poza tym, ile musi wiedzieć, aby odzyskać swoją córkę. Nie interesuje go BSAA, wirus T ani jakiś gość o imieniu Wesker. Nie obchodzi go… oczywiście, że… powinnam który.'
Że powinien. Od jego najwcześniejszego wejścia do wioski („Co to za chore średniowieczne gówno?”) do pierwszego starcia z czterema potworami kłócącymi się o jego wyrok śmierci („Hej, czy nie mam w tym nic do powiedzenia?”), jego niepowodzenie w uratowaniu przyjaciela po wykluciu nierozważnej ucieczki z ognistego budynku („Do diabła! Dlaczego wszyscy na mnie umierają?”), do jego walk ze starożytnym mutującym stworzeniem („Wygląda na to, że twoja strona zewnętrzna pasuje teraz do twojego wnętrza „psychiczna wiedźma” – moja ulubiona), Ethan reaguje na każdą z tych absurdalnych sytuacji z tym samym tenorem i zuchwałością, o których chciałbym myśleć, że też mógłbym je przywołać. Prawdę mówiąc, nie przeżyłbym więcej niż kilka minut, gdyby Village był prawdziwy, ale spędzanie kilku godzin na płaczu ze strachu na ramieniu księcia nie jest rodzajem fantazji o władzy, która napędza wielomilionową serię, która teraz jest to?
(Źródło zdjęcia: Capcom)
„To balansowanie między oddaniem Ethanowi własnej osobowości, a także pomaganiem graczowi w wyobrażeniu sobie, że to oni mogą reagować w ten sam sposób”.
Antony Johnston, scenarzysta
Ostatecznie dla Johnstona i zespołu narracyjnego w Capcom wyzwaniem, z którym musiało zmierzyć się studio, był fakt, że Ethan nie ma twarzy, ale ma głos. Z powodu zmiany perspektywy kamery z trzeciej na pierwszą, nasze połączenie ze światem Village jest praktycznie takie samo jak Ethana – poprzez jego niemrugające oczy i te jego przeklęte ręce, te, które wydają się znosić tak nieubłagane tortury. Johnston mówi mi, że potrzeba pozostawienia Ethana pustego naczynia, abyśmy mogli go wypełnić naszymi własnymi nadziejami, lękami i reakcjami, wpłynęła na jego podejście do pisania „do pewnego stopnia”, ale zawsze wraca do idei oddania głosu osobie który jest tak masowo poza swoją głębią, że jedyne, co mogą zrobić, to pojechać na przejażdżkę.
„To odnosi się do tego uczucia, że nie chce się tam być. Jak powiedziałem, czy ty też nie czujesz się w ten sposób? To uniwersalne uczucie, którego się uczepiłem, bo wszyscy możemy sympatyzować z byciem zmuszanym do robienia czegoś, czego naprawdę wolelibyśmy nie – zwłaszcza, gdy sytuacja jest aktywnie, śmiertelnie niebezpieczna – mówi. „Więc jest to balansowanie między oddaniem Ethanowi własnej osobowości, a także pomaganiem graczowi w wyobrażeniu sobie, że to oni mogą reagować w ten sam sposób”.
Oto, co mogę powiedzieć z pewną dozą pewności. Gdyby wysoki na siedem stóp wampir, z wyjątkowym wyczuciem mody i wyjątkowo złym smakiem wina, odciął mi rękę, a moją jedyną reakcją było tylko stłumione „Ach! Cholera!”, wtedy myślę, że będzie dobrze. Z drugiej strony, czy będę miał przytomność umysłu, by podnieść odciętą kończynę, przyłożyć ją do kikuta, polać magiczną wodą i odpowiedzieć na cudowne uzdrowienie niewiele więcej niż zwięzłym „Dobrym” . W końcu, jak Ethan na własnej skórze przekonał się w Resident Evil Village, jest tylko tyle kar, które jedna osoba może przyjąć przed upadkiem.
Więcej informacji na temat tej serii można znaleźć w naszym kompletny przewodnik po grach Resident Evil .